Listopad 2025 – raport z biblioteczki

A zrobiłem sobie prezent na jakieś tam święto (raczej na jedenastego listopada, niż na pierwszego :D). Jak sami widzicie, co jakiś czas muszę zaksiążkowić.

A to tylko wycinek kupionych w ubiegłym miesiącu, bo część jeszcze nie dotarła. Nie dotarły dwie biografie naszych władców z nowej serii wydawnictwa PIW – wydawca zaliczył obsuwę. Podobnie dziewięć komiksów z Gildii, bo nawaliła drukarnia wydawnictwa Studio Lain. Do tego siedemnaście pozycji kupionych w listopadzie na Allegro i OLX dotarło już w grudniu.

A listopadowa górka to dziesięć książek – reszta czasopisma. Na woluminy/zeszyty to łącznie pięćdziesiąt trzy, ale gdyby rozłożyć te oprawione Fantastyki i Nowe Fantastyki, to da 320 (słownie: trzysta dwadzieścia).

Skąd te nabytki... To będzie długa opowieść niewarta zachodu. Ładnych parę lat temu, w 2017 roku, wichura „załatwiła” moje budynki gospodarcze, a w jednym z nich miałem archiwum prasowe – zarówno gazet, w których pracowałem, jak i tych fantastycznych; zostały mi resztki (trochę „Fantastyk”, „Magii i Miecza”, „Science Fiction”, zdecydowana większość Fenixów).

W ubiegłym roku czytelnik bloga podarował mi dziewięć roczników Fantastyki. Ze wstydem przyznaję, że nie znam imienia mego dobrodzieja (coś mi świta, ale lepiej napisać, że nie pamiętam, niż się pomylić – to chyba byłaby jeszcze większa siara), bo kartonu nie zachowałem, a w SMSach, jak teraz sprawdziłem, nie podpisał się. W każdym razie jestem Ci bardzo wdzięczny, choć nawet nie wiesz, cóżeś uczynił :D

W ubiegłym roku miałem różne życiowe zawirowania, więc nie od razu skorzystałem z prezentu – odłożyłem na regał i tam się woluminy zadomowiły. Aż pod koniec sierpnia pisałem notkę o przedwojennym fantaście Janie Huskowskim, do tego potrzebowałem jeden z numerów „Fantastyki” z 1984 roku. To ściągnąłem z półki. A jak ściągnąłem, to już nie odłożyłem na miejsce, tylko rocznik leżał na stoliku koło wyrka. W październiku zacząłem wertować. I wpadłem jak śliwa w kompot – to była nostalgiczna wycieczka do krainy dzieciństwa. Kompulsywnie zacząłem poszukiwać oprawionych roczników na OLX i Allegro. Zgromadziłem wszystkie do 2014 roku włącznie. To teraz mam, z „krótkim” (trzy numery) rocznikiem 1982, trzydzieści trzy (33) roczniki (właściwie to mam 34, ale jeszcze jeden rocznik, nieoprawiony, przybył w grudniu).

Jeden mi zdublowało, ale uznałem, że przy ilości, którą kupuję, targowanie się o parę groszy za jeden tom jest bez sensu; zresztą z takimi sprzedawcami się nie targuję. Dlaczego? Bo jak widzę, że ktoś wyprzedaje dobrą biblioteczkę (dobrą, czyli widać jakiś zamysł w jej tworzeniu, jest pod konkretnego człowieka) to zawsze mam wrażenie, że stoi za tym coś niefajnego. Albo ktoś zmarł i rodzina sprzedaje, albo starszy człowiek potrzebuje kasy, albo też idzie do domu opieki i nie ma co zrobić z książkami. Jakoś trudno mi targować się z takimi ludźmi o pięćdziesiąt czy sto zł.

O tak wyglądają trzydzieści cztery tomy oprawionej Fantastyki (normalnie to jest pionowy Billy z Ikei, ale obróciłem zdjęcie na poziom, bo lepiej widać na blogu; Fantastyki zajmują niemal cały regał 202 cm):

Jak widać, oprawy różne, bo z różnych źródeł pochodzą. Sam bardzo cenię prostotę i nie lubię np. wstążeczek-zakładek, ale kilka tomów mam od kogoś, kto bajery lubi (poza wstążkami i złoceniami, są jeszcze metalowe okucia narożników); jeden z tych woluminów:

Żeby skończyło się na „Fantastyce” – no nie, mnie w ogóle wzięło na stare czasopisma SF/fantasy. Uzupełniłem kolekcję Fenixów: ktoś wystawił jedenaście pierwszych numerów za uczciwą stawkę, to nabyłem, a od tego samego wydawcy wziąłem jeszcze pięć tomów słynnej Polskiej noweli fantastycznej. Miałem bodajże dwa z tych Fenixów i dwa tomy antologii (może kiedyś się zmobilizuję, zrobię przegląd biblioteczki i dublety wystawię na OLX czy Allegro – tak, plan jest świetny, bo dojrzewa od jakichś dziesięciu lat :D). Dwunasty tom Fenixa nabyłem na Allegro – dorzuciłem do paczki. Na dziś (z zakupami, które dotarły w grudniu) brakuje mi dwunastu numerów (Fenixa, oczywiście, bo jego poprzednika, Feniksa – jeden a następcy, Fenix Antologia – sześć).

Nabyłem jeszcze coś, co we właściwym czasie zupełnie mi umknęło – w ogóle nie odnotowałem, że takie pismo wychodziło. Ale trudno się dziwić, skoro „Opowieści Niesamowite” były specjalnymi wydaniami miesięcznika „Czwarty Wymiar”, który kojarzy mi się z ezoteryką, UFO i tym podobnymi bzdurami. O dziwo, „Opowieści Niesamowite” są niezłe, chyba były tworzone we współpracy z Fabryką Słów, bo wśród autorów, poza początkującymi, są Fabryczni (np. Andrzej Pilipiuk czy Anna Kańtoch – Kańtoch też zaczynała w FS), a do tego jedyna reklama w piśmie to reklama Fabryki.

Na koniec czasopism, Fantastyka Wydanie Specjalne. Nie kupowałem tego z premedytacją. Czemu? Czcionka tak mała, że aż to odrzuca. Kupiłem tylko numer pierwszy (poszedł się walić razem z budynkiem gospodarczym) i z nieznanych przyczyn numer drugi za 2015 rok (nie ma tam nazwisk, które wtedy mogły mnie przyciągnąć – dziś tak, bo jest Rusnak, a akurat ten numer ocalał).

Do czasopism jeszcze wrócę pod koniec. A teraz książki. Wspomniana Polska nowela fantastyczna, dwa pierwsze tomy opracował sam Julian Tuwim, cztery kolejne (szóstego mi brakuje) znany krytyk Stefan Otceten (człowiek, który zniknął – w 1988 lub 1989 zaginął, nie wiadomo co się z nim stało, ale w 1991 roku ktoś anonimowo przesłał na adres Wojtka Sedeńki maszynopis niewydanej powieści Otcetena, książka wyszła w 2000 roku pt. Przechowalnia).

Do paczki z czasopismami dorzuciłem kilka książek. Asklepios rumuńskiego pisarza Horii Stancu (oryginalne wydanie: 1965), to oczywiście retelling (napisany w formie autobiografii) greckiego mitu o bogu-lekarzu. Z tytułu niemieckiego wydania (nasi zachodni sąsiedzi mają zwyczaj zmieniania tytułów) – Bez magii i wyroczni – wnoszę, że to coś w stylu Roberta Gravesa i Bernarda Cornwella, czyli racjonalizacja mitu – odarcie z tego, co fantastyczne. Recenzje zalatywały mi też Egipcjaninem Sinuhe Miki Waltariego. A że lubię i Gravesa, i Cornwella, i Waltariego, to co mam nie nabyć za pięć zł?

Bogaty książę to podobno jedyne fantasy w dorobku Natalii Rolleczek, bardziej znanej z powieści historycznych.

Na liście zakupowej miałem inne pozycje Stanisława Zielińskiego, ale skoro Sny pod Fumarolą pasowały do dopchnięcia paczki...

Niezwykła historia o pani zamienionej w lisa Dawida Garnetta to prastare (z 1922 roku) angielskie fantasy.

Na koniec osławiona książka osławionej Karoliny Opolskiej. Pisałem już o niej, więc tam Was odeślę.

* * *

Teraz znowu o prasie. Tak sobie pomyślałem, że skoro nabyłem tę najlepszą możliwą antologię, czyli duuuży zbiór czasopism fantastycznych (a przecież w domu też jeszcze coś miałem) to zrobię drugiego bloga właśnie pod wrażenia z lektury tychże czasopism. Dlaczego nie tutaj? Bo zdaję sobie sprawę, że kilkudziesięcioletnie czasopisma to rzecz niszowa, a do tego tutaj tylko powiększałyby już obecne „mydło i powidło”. Uznałem, że najlepiej będzie taką bazę czasopism zrobić w innym miejscu, przeznaczonym tylko dla nich. A nazwa bloga: w adresie ludzkachoroba, w nagłówku NOSTALGIA. Bo zaczęło się od nostalgii. No i przypomniał mi się wtedy komiks W poszukiwaniu Ptaka Czasu, gdzie pierwszy cykl kończy się takimi zdaniami:

Wracając do tego, co mi „zabrała” wichura w 2017 – jest to szczególnie bolesne w przypadku jednego czasopisma, dość krótko się ukazującego – w latach 1994-1995 wyszło sześć numerów „Złotego Smoka”. Jest to pismo w części w ogóle nie do zdobycia, w części za grubą kasę (150-200 zł za zeszyt; w miarę sensowne, ale i tak bolesne ceny ma tylko ostatni numer, który kosztuje od siedemdziesięciu zł w górę). Numer drugi dziś jest na Allegro w jednej ofercie, w pakiecie z dziewięcioma numerami Fantastyki i Nowej Fantastyki za jedyne... 1750 zł (jednak moje szaleństwo ma granice).

Co gorsza, wydawca „Złotego Smoka” nie wywiązywał się z ustawowego obowiązku wysyłki egzemplarzy bezpłatnych do czternastu bibliotek, dlatego w Wielkopolsce tego nie znajdę.

I stąd moja prośba, gorąca jak – nomen omen – oddech smoka: jeśli ktoś z Was ma komplet Złotych Smoków i zechciałby udostępnić do skserowania (to pismo zszywane zeszytowo, więc ksero mu niegroźne), to byłbym zobowiązany. Ze względów geograficznych, najłatwiej dotrzeć mi na trasach z Torunia, Bydgoszczy i Kutna do Poznania, ale Kalisz czy Ostrów też mi niestraszne. Kontakt jest w profilu, ale dam też tu:

hist.ksiazki@gmail.com

Nie wiem w jakim tempie będę te czasopisma przerabiał, przypuszczam, że nie będzie to sprint. Tu muszę się przyznać do pewnego „defektu”: za dzieciaka nie sprawiało mi problemu czytanie antologii czy czasopism na raz, obecnie sprawia. Dlaczego? Jakoś ciężko mi przestawić się z marszu, bez chwili oddechu z jednego świata, z jednego stylu pisania, z jednej fabuły, na coś zupełnie odmiennego. W każdym razie, chyba to przerobienie czasopism fantastycznych jest wyzwaniem na resztę mojego życia.

Sami policzcie – trzydzieści cztery roczniki Fantastyki, fakt, pierwszy tylko trzy numery, łącznie 399 numerów. Nie chce mi się liczyć dokładnie, ile to stron, bo to się zmieniało (początkowo były 64 strony, później 84), ale gdzieś około 29 000 stron. Strony Fantastyki są większe niż książkowe, a czcionka znacznie mniejsza – policzyłem, strona w czasopiśmie to około 5700 znaków, czyli mniej więcej 3,2 strony maszynopisu znormalizowanego. Podsumowując, te 29 000 stron Fantastyki to około... 93 000 stron maszynopisu znormalizowanego. Tak, sama Fantastyka i Nowa Fantastyka (bez dziewięciu roczników!) to prawie sto tysięcy „normalnych” stron.

A gdzie tu jeszcze Fenix (9 numerów Feniksa, 108 – Fenixa i 7 – Fenix Antologia, łącznie 124), a gdzie Science Fiction i jego następca Science Fiction, Fantasy i Horror (130 numerów)... I to tylko najdłużej wychodzące pisma (nie liczę Czerwonego Karła, bo to trochę fanzin) – prób stworzenia konkurencji dla Fantastyki było wiele (kto dziś pamięta te wszystkie Ubiki, Fantomy, Asimov’s Magazine, Click! Fantasy itd., itp...).

Sezrobiłem facebooka, można sepolubiać:

Seczytam na fejsie.

Seczytam na Instagramie