Michał Organiściak, Poławiacze sunu

Czytając to miałem przed oczyma pierwszy kadr komisu „Wyprawa” Jeana Van Hamme'a i Grzegorza Rosińskiego z tekstem: Witaj wesoła przygodo! Powieść Organiściaka zaczyna się nawet fajnie, ale potem jest już tylko coraz gorzej. Lekko napisane nic, dodatkowo na minus obrzydliwa i niepotrzebna scena zoofilska. Gdybym miał określić tę książkę jednym słowem, to użyłbym: niedojrzała.

Jędrzej Pasierski, Dom bez klamek

Może być. Nie widzicie entuzjazmu? I słusznie. Książka ma dobre momenty, niestety, ma też bardzo słabe – nie wszystko w niej jest wiarygodne, słaba kwerenda (czy jak to dziś nazywają z angielskiego: risercz), a do tego wychodzi warszawska słoma z butów.

Olaf Björn Loknit, Conan i pożeracze ciał

Po nieudanym Conanie Stirlinga jakoś nabrałem chęci na dobrą heroic fantasy. A żeby znowu nie wtopić, wytypowałem na kolejną lekturę ruskiego Conana autorstwa Jeleny Chajeckiej, której niefranczyzowa powieść bardzo mi się spodobała. Ale, jak widzicie, ostatecznie przeczytałem coś innego.

Wrzesień 2026 – raport z biblioteczki

Przybyło tylko osiem – fantastyka trzy, historia trzy i komiksy dwa (oba dalekowschodnie).