Nie kryję, że mam słabość do tego filmu. Jest to jeden z nielicznych kosmicznych horrorów spoza szufladki, którą sam zwę popłuczynami po Obcym.
Bo co tu mamy właściwie z Obcego? To bardziej jak skrzyżowanie Non stop Briana Aldissa z jakimś horrorem pokroju Zejścia (z 2005 roku). Z domieszką postapo. Niektórzy wskazują na wpływ Ukrytego wymiaru z 1997 roku (reżyser tego filmu, Paul W.S. Anderson był producentem Pandorum) – ja wielkiego wpływu nie widzę, ot, tyle że akcja w obu przypadkach toczy się na kosmicznym okręcie.
Mamy rok 2174. Miejscem akcji jest kosmiczna arka wioząca kilkadziesiąt tysięcy osadników na Tanis – jedyną, poza Ziemią, znaną planetę, na której ludzie mogą żyć. Dotarcie do niej miało zająć sto dwadzieścia trzy lata, więc koloniści i załoga pogrążeni są w śnie kriogenicznym. Ów sen ma skutki uboczne: po przebudzeniu ludzie mają problemy z pamięcią (ustępujące w różnym tempie), czasami dochodzi do psychozy.
Nad bezpieczeństwem uśpionych czuwa trzech członków załogi, zmieniających się co dwa lata. Film zaczyna się przebudzeniem kaprala Bowera z piątej tury. Wybudził go system, z jakiegoś powodu nie witają go członkowie czwartej załogi. Po chwili budzi się jeszcze kapitan Payton. Kapsuła trzeciego członka tej zmiany jest pusta... Są jakieś problemy z zasilaniem, więc Bower rusza, żeby zrestartować reaktor.
Jeszcze się nic nie dzieje, ale groza już wisi w powietrzu, potęgowana panującym półmrokiem, wąskimi przejściami, przez które przepycha się Bower (i to jest jeden, nie najważniejszy, z elementów przypominających Zejście) oraz wielkością arki, która zdaje się być niekończącym się labiryntem. Mamy dwóch, rozdzielonych, bohaterów, więc jest też to poczucie osamotnienia.
Stety czy niestety (sam nie mam do końca wyrobionego zdania, bo nie wiem, jakby film wyglądał, gdyby ten moment opóźniono) – zaraz okazuje się, że na okręcie coś grasuje i pożera ludzi. Bardzo szybko widzimy co to jest. I w tym momencie to uczucie, że coś wisi w powietrzu, ustępuje a film zmienia się w inny rodzaj horroru – nie ma już tego klimatu tajemniczości i oczekiwania w napięciu co tu zaraz wyskoczy. Pandorum staje się typowym survival horrorem (i półmrok jakby trochę ustąpił). Mnie to nie boli, bo lubię survivale, ale uprzedzam, bo może ktoś być rozczarowany, tym bardziej że w tego typu dziełach zawsze chodzi o to samo, tylko zmieniają się okoliczności przyrody (sceneria, potwory itp.).
I jak to w survivalach bywa, nie ma czasu na nudę, akcja dziarsko zapycha, ale jednak twórcy chcieli zrobić coś więcej, niż zwykłego akcyjniaka – na ile im wyszło, to już kwestia gustu, mnie się podobało.
Wróg, ten nieludzki (oczywiście ludzki też być musi), dość interesujący – więcej nie napiszę, żeby nie spojlerować. Bo samo odkrywanie, razem z bohaterami, kim jest nieprzyjaciel i skąd się wziął na okręcie, jest dość ciekawe (choć mogło być bardziej rozbudowane). Efekty specjalne na poziomie (i wcale ten poziom nie jest niski).
Poza wrogiem nieludzkim i wrogiem ludzkim, bohaterowie mają jeszcze jednego przeciwnika: chorobę, o której oczywiście więcej nie napiszę. Ten motyw mógłby być wyjściem do ambitniejszego science fiction, ale nie jest. Co pewnie wynika z tego, że scenariusz powstał z połączenia dwóch innych: Travis Milloy stworzył scenariusz horrorowatego survivalu, a Christian Alvart filmu science fiction o tajemniczej chorobie nękającej załogę kosmicznego statku. Ostatecznie ich pomysły zostały zmiksowane.
Pandorum miało być pierwszym z cyklu trzech filmów. Jednak okazało się, że finansowo nie było sukcesem (precyzyjnie mówiąc: było kompletną klapą – kosztowało 33 miliony dolarów, a zarobiło 20,6 miliona), więc kolejne filmy nie powstały. A szkoda, bo myślę, że kontynuacja mogłaby być interesująca. Chciałbym to obejrzeć – końcówka Pandorum wskazuje, że musielibyśmy dostać historię w nieco, a może zupełnie innym klimacie.
Mnie się podobało, ale uprzedzam, że to film budzący spolaryzowane opinie. Od takich: to najlepszy horror międzygwiezdny od lat (z brytyjskiego magazynu SF), po takie: rozdmuchana, wtórna fabuła (Rotten Tomatoes). Najczęściej noty tego filmu kręcą się w okolicy 5/10 z informacją, że jeśli jesteś fanem science fiction to dodaj punkt, jeśli jesteś fanem horrorów (choć tu bym doprecyzował, że survivali) to też dodaj punkt. I to właśnie tak robię:
OCENA: 7/10.
Pandorum (2009).
Tytuł oryginalny: Pandorum.
Reżyseria: Christian Alvart.
Scenariusz: Travis Milloy (wg scenariuszy: Travis Milloy, Christian Alvart).
Produkcja: Niemcy, USA.
Zob. też inne z cyklu czar VHS/DVD:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz