Adrianna Biełowiec, Gen 56

Aksel szybko poczuł dezorientację. (...) To nie miało sensu. (str. 123)

Czytelnik może dezorientacji nie odczuwa, ale również ma wrażenie, że to nie ma sensu.

Sikora strzelał wokół do wszystkiego, co nie było nim. (str. 90)

William King, World of Warcraft: Illidan

Dawno, dawno temu, po obejrzeniu dobrego filmu Warcraft: Początek, rozważałem zakup powieści z tej serii. Ostatecznie odpuściłem, bo jednak literatura okołogrowa zazwyczaj jest dość słaba. Ale ostatnio szukając na Allegro czegoś na dopchnięcie paczuszki do Smarta, zobaczyłem Illidana.

Jack Campbell, Zaginiona flota, t. 1-6

Sześć tomów od razu, bo to w rzeczywistość jedna powieść. W Polsce popularna, w końcu cztery wydania to nie w kij dmuchał. Już same okładki wskazują z czym mamy do czynienia: to militarna space opera.

Marcin Ciszewski, www.1939.com.pl

Jakbyśmy dwa takie czołgi mieli,

to byśmy se sami tę wojnę wygrali.

(Bohdan Smoleń)

Tjjjjja. Nagromadzenie elementów, za którymi nie przepadam. Po pierwsze primo, podróże w czasie. Po drugie primo, można podejrzewać, że to opowieść ku pokrzepieniu serc, jak to dzięki cudowi nasi skopali tyłki Niemcom. No i po trzecie primo: wydanie pierwsze w wydawnictwie Ender, seria WarBook, w której nie spodziewam się sensownej literatury.

Robert R. McCammon, Godzina wilka

Powieść ukazała się dziewięć lat po Widmie, co widać, słychać i czuć. I trzynaście lat przed Zewem nocnego ptaka, co też widać, słychać i czuć. Najwyraźniej pisarskie dojrzewanie McCammona było długie; małe kroczki, ale chociaż zawsze do przodu.

Maj 2023 – raport z biblioteczki

Przybyło dwadzieścia sześć – dwa komiksy, osiem razy fantastyka (w tym aż cztery polska). Reszta to historia. I już jestem z raportami na bieżąco (choć czerwcowy aż się boję robić, bo znowu popłynąłem).

Maja Lidia Kossakowska, Siewca wiatru

Gdybym miał określić swój stosunek do pisarstwa Mai Lidii Kossakowskiej, to chyba najlepsze byłoby określenie związku na facebooku: to skomplikowane. Bardzo lubię Zakon Krańca Świata czy Rudą sforę, nie lubię Upiora południa. No i dotąd nie lubiłem cyklu anielskiego, który – przyznaję – znałem nader słabo, bo tylko z opowiadań publikowanych w czasopismach (w Feniksie oraz Magii i Mieczu ukazało się pięć).

Piotr Abramik, Stalker. Długi rajd, t. 1

Przyznam, że podchodziłem do tej powieści dość sceptycznie – działo debiutanta, wydane chyba własnym sumptem (niby wydawnictwo Volumina istnieje i to od wielu lat, ale zdaje się, że autor sam opłacił wydanie – dzięki internetowej zbiórce – i wydawca nie ma tej książki w swojej ofercie; czyli Volumina najpewniej zajęła się stroną techniczną za wynagrodzeniem). Do tego jest to coś, co sam zwę „literaturą okołogrową” – powieść z akcją umieszczoną w świecie gry S.T.A.L.K.E.R. Trzeba przyznać, że autor poważnie podszedł do wydania, wszak Ewa Białołęcka w roli redaktora to nie w kij dmuchał.

Kwiecień 2023 – raport z biblioteczki

Przybyło piętnaście. Historia razy osiem, fantastyka razy sześć i jeden komiks.

Marzec 2023 – raport z biblioteczki

Taaa, wiem, że mam poślizg. W marcu przybyło dwadzieścia dziewięć, w tym jeden dublet. Dziewięć razy fantastyka, w tym trzy razy polska. Pięć powieści historycznych, ale tu wspomniany dublet. Do tego zbiór opowiadań awanturniczo-obyczajowych i kryminał. Komiksów pięć, z czego dwie mangi. Sześć prac naukowych lub popularnonaukowych (oczywiście historia) i dwie szurologiczne.

Luty 2023 – raport z biblioteczki

Przybyło czterdzieści trzy. Dużo prezentów :D W tym fantastyka tylko sześć, z czego pięć zamówionych w Magu jeszcze w grudniu, plus polski rodzynek od autora. Komiksów zero. Z tego wychodzi, że trzydzieści siedem pozycji to historia.

Styczeń 2023 – raport z biblioteczki

Cóż, ostatnio blog zaniedbany. Po prostu nie mam czasu, nawet nie bardzo mam czas na czytanie (dla przyjemności, bo robię to zawodowo). W lutym dotąd udało mi się skończyć Pusty ogród Pawlaka (polecam) i zacząć Stalker. Długi Rajd Piotra Abramika. Zresztą nawet ograniczyłem kupowanie fantastyki i komiksów, bo skoro nie mam czasu czytać, to po co?